Angst leidt tot verandering!


De gebeurtenissen van de afgelopen week leken op een puist die openbrak, mensen die geconfronteerd werden met bijna onverteerbare informatie. We kregen een overload aan geweld te verwerken dat te danken was aan ultra rechtse gedachtegoed. Het Oslo-Utøya, Anders Breivik- drama en voor Nederlanders betekende dat ineens, zomaar uit het niets, de confrontatie met onder andere dat Wilders een inspiratiebron voor hem was geweest. En dat deed iets met ons allen….

Wat op viel was dat  iedereen binnen het politieke spectrum er al dan niet terecht een plas over wil doen. Vandaar dat het goed is dat internet hiervoor een platform biedt. Democratischer kan het dan ook bijna niet, zou je zeggen. Tot dat het verlies van de belangen geteld worden. De visie die al dan niet vanuit die verschillende belangen en perspectieven geuit werden zorgden er wel voor dat wat er is / was, de issues die spelen en speelden, dat ze iets transparanter en inzichtelijker door werden. Verteerbaar bleef de hele materie dan ook nauwelijks.

Wat wel opvalt is de enorme betrokkenheid van mensen, al dan niet in eigenbelang. Een aspect is wel duidelijk geworden “angst leidt tot verandering”, zowel ogenblikkelijk als op langere termijn. De vraag is, welk deel van dat wat gebeurd is hoort in Noorwegen en welk in Nederland? Wat hoort bij wie? Wie zal hoe moeilijk ook niet kunnen wegkijken of het nonchalant onder het tapijt kunnen vegen.

Het gedrag dat angst veroorzaakt, kan worden onderdrukt door bijvoorbeeld harder en brutaler te gaan schreeuwen, een mooi amusant voorbeeld is onder andere @bertbrussen. In zijn werk zie je de positieve intentie vanuit een specifiek perspectief en uiteraard ook vanuit eigenbelang dat hij graag mensen en ideeën met elkaar verbind.

Wat bijzonder is dat door het te polariseren in goede of slechte elementen uit de omgeving die met die angstaanjagende gebeurtenis geassocieerd worden aversie opgeroepen kunnen worden. Waardoor mensen elkaar gaan buitensluiten, een strategie die funest is om angsten die maatschappelijk zijn te verminderen. De aversie die dan weer vervolgens op individuele mensen of groepen geprojecteerd kunnen worden veroorzaken in het publieke domein stress. Het gevolg is dat fysiologische mechanismen die bij de reacties komenkijken een belangrijke impact op het gedrag en op het geheugen van het individu en groepen heeft.

Want voor angstaanjagende gebeurtenissen worden we meestal niet op voorhand gewaarschuwd en ze vragen meestal om onmiddellijke aandacht. Zeker als op de dreiging gedurende lange tijd kan worden geanticipeerd zonder dat het er mee gepaarde gevaar reëel wordt, kan dat blijvende angst en chronische stress tot fysieke slijtage, psychische passiviteit en depressie leiden.

Dus de vraag is wie zal naar aanleiding van het Oslo-Utøya, Anders Breivik en voor Nederlanders de confrontatie dat onder andere Wilders een inspiratiebron-was-drama, hier nu in Nederland eigenlijk z’n verantwoordelijkheid moeten gaan nemen?

Wie zou er voor een groter veiligheid gevoel hier in Nederland communicatief nu moeten inbinden en wiens stem zou publiekelijk meer te horen moeten zijn, zonder dat we over elkaar heen gaan rollebollen.

Want de vraag is ook, willen we de verandering die door te doen wat we tot nu toe gedaan hebben wel met z’n allen? Een oproep van de Noorse minister president om nav het drama met z’n allen te gaan voor meer democratie is dan ook een gepast antwoord.

Wat willen we hier in Nederland?

Advertenties

Als politie voedsel uit kindermond steelt

In een woord schrijnend!

http://www.joop.nl/show/detail/artikel/politie_van_orlando_steelt_voedsel_uit_kindermond/

Volgens mij als er samengewerkt zou worden vanuit een ander economisch model zou er mogelijk veel sneller weer voor iedereen welvaart gegenereerd kunnen worden. Deze visieloze acties zijn dan ook uitingen van een ziek systeem.

Vandaar dat dit soort taferelen dan ook gezien kunnen worden als een teken aan de wand. Het is wel een netwerkmaatschappij waar we met z’n allen in leven…het zal op een of andere wijze ook impact hebben op onze maatschappij….ook al speelt het zich zogenaamd ver weg van ons af.

Daarbij moet je in mijn beleving, dit soort taferelen dan ook beschouwen als voorbeelden van gouvernementele mismanagement waar persoonlijke “greediness & ego” blijkbaar de hoogste prioriteit hebben en het uitgangspunt zijn in het bestuur.

Hoe ver moet een scheefgroei in een monocultuur zich dan ontwikkelen?

Wanneer komt de conclusie dat het systeem onhoudbaar is?

En dat men niet meer vanuit die megalomane gedachte denkt “pech voor hun…” want wat doet deze informatie aan angst genereren, ook bij ons….???

Waar zijn die bestuurders met visie die deze overgangssituatie dan wel kunnen managen in iets dat wel werkt?

En dan de mensen die het zien, ook wij behoren er toe mogen ons echt afvragen hoe groot moet het eigen moreel kompas zijn dat dit kan gebeuren?
Want dit is wel een symptoom van een ziek systeem dat ook bij ons bijna op sterven na dood is…

Waarom hoor je niet dagelijks meer over wat de duurzame nieuwe wegen zijn die we kunnen inslaan, zodat iedereen kan blijven deelnemen in een leefbare maatschappij…..?